Σελίδες

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Δήλωση αποχώρησης από την ΑΝΤ,ΑΡ.ΣΥ,Α

Αποφάσισα να αποχωρήσω από την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. αφου θεωρώ ότι υπολείπεται σε δύναμη ανατροπής.
Η δήλωση αποχώρησης καθώς και οι λόγοι που την προκάλεσαν παρατίθεται παρακάτω:
"ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΛΑΝΤΟΣ
6:14 μ.μ. (Πριν από 4 λεπτά)
προς kse
Έρχεται η στιγμή να αποφασίσεις με ποιον θα πας και ποιον θα αφήσεις..
Μετά την επιστολή μου για την υπόθεση του CITY PLAZA περίμενα μια πραγματικά ανατρεπτική, μια πρωτοπόρα στάση.
Η απόφαση αποχής από τις όποιες εκδηλώσεις στο συγκεκριμένο χώρο ('όπως μου τη μετέφερε σύντροφος τηλεφωνικά) εμένα δε με καλύπτει ως πολιτική ανατροπής ως εκ τούτου θεωρώ τον εαυτό μου εκτός της ΑΝΤ.ΑΡΣΥ.Α. Η απάντηση ότι "μα ούτε το δημιουργήσαμε ούτε το εκτελέσαμε" δε με καλύπτει αφού μέλη οργανώσεων που συνιστούν την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α συμμετείχαν ενεργά και με αυτούς εγώ δε μπορώ να θεωρούμε σύντροφος πολύ περισσότερο όταν υπουργός της κυβέρνησης (ο ΜΟΥΖΑΛΑΣ) απάντα σε ολλανδικό μέσο ότι βρίσκει πολύ καλή κίνηση αλληλεγγύης τη συγκεκριμένη ενέργεια. (είμαι σύγουρος ότι θα χαθεί η δήλωσή του)
Στήριγμα αυτής της κυβέρνησης δεν επιδιώκω να γίνω. Αλλά ούτε και απάνθρωπος."
ακολουθεί το πρώτο μήνυμα που έστειλα προς την Κεντρική Επιτροπή για το θέμα.
ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΛΑΝΤΟΣ
27 Μαΐ (Πριν από 12 ημέρες)
προς kse
Συντρόφισσες και σύντροφοι
Εδώ και δύο μήνες έχει καταληφθεί από “αλληλέγγυους” μεταξύ αυτών και μελών της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α το κτίριο που στέγαζε την πρώην ξενοδοχειακή επιχείρηση CITY PLAZA.
Να ξεκαθαρίσω πρώτα το ιδιοκτησιακό καθεστώς καθώς η ξενοδοχειακή επιχείρηση ήταν του Παναγιώτη Τσατσάνη
Και η εταιρεία στην οποία ανήκει το κτίριο και μόνο αυτό, της ηθοποιού Αλίκης Παπαχελά.
Να πω βέβαια ότι απευθύνομαι στη ΚΣΕ καθώς με τη συμμετοχή της ΑΝΤ. ΑΡ. ΣΥ.Α σε συζήτηση για το προσφυγικό / μεταναστευτικό που έγινε στο κτίριο του CITY PLAZA
Συμμετοχή που οι οργανωτές φρόντισαν να διαφημίσουν...
Στην ουσία νομιμοποίησε και αποδέχτηκε, θέτοντας και υπό τη σκέπη της, την συγκεκριμένη κατάληψη κάτι που άλλες πολιτικές οργανώσεις απέφυγαν έξυπνα να το κάνουν παρότι και μέλη δικά τους βρίσκονται εκεί
Επίσης να σας πω ότι εγώ έχω φιλικές σχέσεις με την Αλίκη και την οποία με την επιστολή μου αυτή θέλω να υπερασπιστώ.
Σαφώς κάποιος μπορεί να σκεφτεί ότι απλά και μόνο η προσωπική μας φιλία είναι αυτή που με παρακινεί να το κάνω.
Και ναι ! Είναι ΚΑΙ αυτό.
Αλήθεια αναρωτιέμαι τι τύπος ανθρώπου θα ήμουν αν εγκατέλειπα τους φίλους μου στις δύσκολες στιγμές τους.
Κατ΄ επέκταση μπορώ να αναρωτηθώ τι είδους σύντροφος είναι αυτός που συμπεριφέρεται κατ΄αυτόν τον τρόπο.
Αν μπορώ να του έχω εμπιστοσύνη σε μια επαναστατική διαδικασία.
Δεν είναι όμως αυτό το τελικό κριτήριο
Γιατί το ουσιαστικό κριτήριο έχει να κάνει με την πραγματική οικονομική κατάσταση της Άλικης
Αν δηλαδή η ίδια βρίσκεται σε οικονομική ευμάρεια, αν επιβιώνει επαρκώς και το εν λόγω κτίριο αποτελεί τμήμα πλεονάζοντος πλουτισμού
Η Αλίκη έχει σταματήσει να έχει οποιοδήποτε έσοδο από το 2009.
Έως το 2012 κατάφερνε και να επιβιώσει και να καλύπτει τα όποια έξοδα του κτιρίου με τις αποταμιεύσεις της.
Έπαψαν όμως να υπάρχουν και αυτές και έκτοτε όχι μόνο δεν έχει τη δυνατότητα να καλύπτει τα έξοδα του κτιρίου αλλά ούτε και αυτά της επιβίωσής της.
Όταν ο επιχειρηματίας ξενοδόχος έριξε κανόνι αφήνοντας απλήρωτους τόσο τους εργαζόμενους όσο και την ιδιοκτήτρια του κτιρίου, τότε αυτή κάλεσε τους εργαζόμενους να κρατήσουν οι ίδιοι την επιχείρηση σε μια προσπάθεια να διασωθούν αμφότεροι.
Οι εργαζόμενοι όμως δεν δέχτηκαν, κρίνοντας προφανώς πως αυτό δεν θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους
Ανεξάρτητα όμως με το αν ήταν σωστή ή λάθος η απόφαση των εργαζομένων αυτό δείχνει και μια αντίληψη από την πλευρά της Αλίκης, που αν μη τι άλλο διακρίνεται από πνεύμα συνεργασίας και αλληλοβοήθειας
Διεκδίκησε να αποζημιωθεί για τα χρέη που της άφησε ο ξενοδόχος με τα είδη του ξενοδοχείου.
Το δικαστήριο όμως έκρινε, - και σωστά κατά την κρίση μου - πως αυτά έπρεπε να δοθούν στους εργαζόμενους
Κατηγορήθηκε πως κατακρατούσε τα όποια αντικείμενα του ξενοδοχείου.
Με το επιχείρημα ότι είχε κλειδωμένη την πόρτα
Λες και ένα κτίριο που δεν υπάρχει κάποιος να το φυλάξει, οφείλει ο ιδιοκτήτης να το αφήνει ανοιχτό 24 ώρες το 24άωρο
Η ίδια όμως υποστηρίζει πως εκεί τα άφησαν οι εργαζόμενοι καθώς θα έπρεπε να πληρώσουν αρκετά χρήματα τόσο για την μεταφορά τους όσο και για την αποθήκευσή τους
Σκύλευσαν πάνω στο κορμί της διαπομπεύοντάς την με συμπεριφορές που δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να χαρακτηρίζουν ανθρώπους του κινήματος.
Χλευάστηκε ακόμα και για το ότι έκανε Like στην ανάρτηση που αναφερόταν στην κατάληψη του CITY PLAZA και μόλις κατάλαβε ότι ήταν το δικό της κτίριο το πήρε πίσω.
Ακόμα και έτσι να έγινε όμως σύντροφοι αυτό δεν μας δείχνει ένα άνθρωπο που μάλλον στηρίζει το κίνημα ?
Ένα άνθρωπο με κοινωνικές ευαισθησίες ?
Μέχρι και κατασκευασμένο πορνό βίντεο κυκλοφόρησε με την ίδια ...
Το να έχει κάνει λάθη στη διαχείριση ενός προβλήματος ένας άνθρωπος που καταρρέει θα πρέπει να τυγχάνει της κατανόησής μας σύντροφοι και όχι να βρίσκουμε πάτημα για να επιχείρηματολογίσουμε εναντίον του.
Η επιβίωσή της αυτή τη στιγμή καλύπτεται από φίλους και συγγενείς.
Ας δουμε όμως πόσο έχει κοστίσει μέχρι τώρα η επιβολή των μνημονιακών πολιτικών για το συγκεκριμένο κτίριο.
Τα μνημονιακά χρέη συντρόφισσες και σύντροφοι που έχουν σωρευθεί από τότε που η Αλίκη αδυνατούσε να τα αποπληρώσει ανέρχονται στις 400.000 ευρώ.
Αλήθεια αναρωτιέμαι αν θα καλύψει κάποιος τα λειτουργικά έξοδα που γίνονται αυτή τη στιγμή ( ΔΕΗ - ΕΥΔΑΠ κλπ ) που κατά προσέγγιση υπολογίζονται στις 20.000 ευρώ το μήνα ή αν θα τις στείλουμε και αυτόν το λογαριασμό.
Την φτωχοποιούμε στερώντας της το δικαίωμα όχι μόνο να το πουλήσει αλλά και να το διαχειριστεί, αφού ακόμα και αυτά τα πόσα που δίνει ο ΟΗΕ για την φιλοξενία μεταναστών της στερούμε τη δυνατότητα να τα έχει.
Χρήματα που ενδεχομένως να της έδιναν τη δυνατότητα να διακανονίσει τα υπάρχοντα χρέη.
Είναι φανερό πως πλέον μη έχοντας ουσιαστικά άλλο ένδικο μέσο και με την επιβολή του 3ου μνημονίου το κτίριο οδεύει προς εκποίηση
και η Αλίκη στην απόλυτη κατάρρευση και αυτής της βιολογικής ενδεχομένως.
Αλήθεια αναρωτιέμαι αν αυτή η γυναίκα οδηγηθεί στο θάνατο με πόση απάθεια θα το αντιμετωπίσουμε?
Αναρωτιέμαι αν θα αναλογιστούμε τη δική μας ευθύνη?
Ή θα το προσπεράσουμε αφού θα έχουμε λειτουργήσει όπως ακριβώς επιθυμεί η μεγαλοαστική τάξη
Η οποία αφού οδηγεί στη φτωχοποίηση τη μεσαία τάξη
Στη συνέχεια τη στέλνει σε μας για να την κατασπαράξουμε καθώς την αντιμετωπίζουμε σαν ταξικό εχθρό.
Αλήθεια με όσους απλούς ανθρώπους συζήτησα.
Ανθρώπους της εργασίας του μόχθου, από αυτούς που δεν έχουν περιουσιακά στοιχεία, ανθρώπους καθημερινούς, οικογενειάρχες που δεν ανήκουν σε κινήματα αλλά παλεύουν για την καθημερινή επιβίωσή τους.
Κανένας δεν δυσκολεύτηκε να καταλάβει πως για αυτήν τη γυναίκα το κτίριο δεν είναι παρά ένα μέσο βιοπορισμού.
Κανένας δεν είδε ότι η δική της εξαθλιωση μπορεί να είναι το όραμα του για τη δική του επιβίωση
Όλοι μα όλοι είπαν “καλά αυτή βρήκαν…”
Το συμπέρασμά τους συντρόφισσες και σύντροφοι έτσι όπως εγώ το αντιλήφθηκα είναι ότι βρέθηκε ένας εύκολος στόχος για να κάνουν κάποιοι επαναστατική γυμναστική.
Όλοι τους εξέφρασαν την αντίθεσή τους, κάποιοι δε και τον αποτροπιασμό τους για ότι υπόκειται αυτή η γυναίκα.
Το σίγουρο είναι πως για αυτόν - τον απλό άνθρωπο - δεν αποτελούν τέτοιες μορφές διεκδίκησης ούτε ελπίδα ούτε όραμα.
Έχω όμως μια απορία καθώς έτσι κι αλλιώς και εγώ είμαι σύμφωνος κατά περίπτωση με το κίνημα των καταλήψεων.
Απαλλοτριώνεται η η ιδιοκτησία ποιου και κάτω από ποιες συνθήκες
Έχουμε εμείς ξεκαθαρίσει αν το κίνημα βρίσκεται σε οπισθοχώρηση ή όχι?
Μηπως διαγουμε επαναστατική περίοδο
Εγκαθιδρύθηκε η λαϊκή δημοκρατία
Και τέλος πάντων το όραμα μας είναι η εξαθλίωση κάποιου για την επιβίωση κάποιων
Αυτό είναι που προτείνουμε?
Ας δούμε λίγο τι μήνυμα στέλνουμε στην κοινωνία
Έχουμε μια γυναίκα που βρίσκεται σε οικονομική κατάρρευση χωρίς καμιά υποστήριξη και μεις σπεύδουμε να κατασπαράξουμε ότι οι αστικές πολιτικές της άφησαν.
Ας αναλογιστούμε λίγο αυτή την εικόνα
Γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα
Δεν μπορεί να δεχόμαστε η σύγκρουση να είναι μεταξύ του λιγότερο και του περισσότερο δυστυχισμένου ανθρώπου
Δεν μπορεί να προάγουμε το μίσος την εκδίκηση το φθόνο
Δεν καταλαβαίνουμε ότι είμαστε εμείς οι ίδιοι που κατευθύνουμε τη φτωχοποιημένη πλέον μεσαία τάξη προς την ακροδεξιά
Αδυνατούμε να κατανοήσουμε το προφανές
Αυτό που θέλει η μεγαλοαστική τάξη να απολαύσει στην πραγματικότητα, δεν είναι απλά η σώρευση κέρδους.
Είναι πολύ βαθύτερη η επιδίωξη της, και έχει να κάνει με ψυχότροπη αντίδραση αν όχι συνδρομή
Και αυτό συνίσταται στην απόλαυση της δικής τους υπεροχής έναντι της δικής μας, κατ΄ αυτούς, κατωτερότητας σε όλα τα επίπεδα,
χωρίς να εξαιρείται το διανοητικό αφού για αυτούς έχουμε προβλέψιμες συμπεριφορές
Με αυτές της ενέργειες επιβεβαιώνουμε τη θέση των μεγαλοαστών ότι είμαστε διαχειριστές της φτώχειας
Συντρόφισσες και σύντροφοι εδώ είναι που πρέπει να κάνουμε την υπέρβασή μας
και να αποδείξουμε ότι είμαστε Η δύναμη ανατροπής
Αφού δεν διστάζουμε να ανατρέψουμε ακόμα και τον εαυτό μας αν αυτό οδηγεί στην καλυτέρευσή μας
Να αποστασιοποιηθούμε από τη συγκεκριμένη κατάληψη.
Να απέχουμε από τις επικείμενες συνελεύσεις που πρόκειται να γίνουν στο χώρο του CITY PLAZA την ερχόμενη Κυριακή και Τετάρτη αφαιρώντας το δικαίωμα να μας χρησιμοποιούν
Να βγούμε μπροστά και πρωτοπόρα
Η Αθήνα είναι γεμάτη τόσο από Δημόσια όσο και από ιδιωτικά κτήρια πραγματικά εγκατελειμένα στα οποία να φροντίσουμε να μετεγκατασταθούν οι μετανάστες
το συντομότερο δυνατό πριν πλειστηριασθεί το κτήριο και βρεθεί χρεωμένη στη φυλακή η Αλίκη.
Στηρίζοντας τόσο τους μετανάστες από τη μια και δίνοντας λύση στο πρόβλημα αυτής της γυναίκας από την άλλη, που πάνω της προσωποποιείται το πρόβλημα που αντιμετωπίζει μέσα στη περίοδο της κρίσης τόσο η μικροαστική τάξη στο σύνολό της και παράλληλα αντικατοπτρίζει τη φτωχοποίηση της μεσαίας.
Να αποδείξουμε ότι υπάρχει αρκετός πλούτος για όλους και μεις επιδιώκουμε τη διάχυσή του ώστε η κοινωνία να ευημερεί και όχι μόνο όμως..
Θα πρέπει με τη συμπεριφορά μας να δείχνουμε την προσδοκία μας για έναν κόσμο ενότητας
Ένα κόσμο που το άτομο θα ζει στην ευτυχή ενότητα του “εμείς”
Έναν κόσμο όπου το άτομο θα έχει βρει μέσα σε αυτό το “εμείς”, την απόλαυση του εαυτού του
και θα αντιλαμβάνεται την αίσθηση της δικής του υπεροχής
Όχι ως εγωπάθεια αλλά ως η κατάκτηση να είναι μέρος του όλου.
συντροφικά
θανάσης βλαντός
μέλος ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α τ.ε. Φυλής Αχαρνών

Κυριακή, 9 Μαρτίου 2014

Σε όσους δεν μεταλλάχτηκαν


Μια Κυριακή που τα σύννεφα βαριά και κρεμασμένα ήταν στα κεφάλια μας θέλησα να σου κάνω την βιογραφία προσπαθώντας άγρια να μην αυτοβιογραφήσω ...
Εσύ που είσαι ένας καθάριος και ονειρικός ιππότης, συλλέκτης ονείρων σε διάλυση, εσύ που τα όνειρα μαζεύεις και τα κολλάς μεταξύ τους με την τέχνη ενός δαμαστή αμαζόνων. Με την τέχνη των ινδιάνων στην ιχνηλασία και στο διάβασμα των καπνών.

Σε ονόμασα πρίγκιπα και σε άφησα να πετάξεις σε μια πλατεία όπου η μοναξιά περίσσευε .

Σύντομα διαπίστωσα πως συνεχώς γράφεις ποιήματα που είναι σαν αρχαία βουλοκέρια σε μπουκάλια ταξιδεμένα, πεταμένα από σκαριά με πανιά τεράστια και μαύρα...
Κάπου, που; Δεν έμαθα.

Είσαι ένας ποιητής χωρίς γραφείο, για φαντάσου , τι πράγμα σπάνιο!
Τώρα που όλα είναι μεταλλαγμένα, άνθρωποι και τροφές, τώρα που και τα ποιήματα μεταλλάχτηκαν κι αυτά μαζί με τα λουλούδια και τα μωρά που γεννιούνται κάποιες φορές με δυο κεφάλια.

Δεν έχεις χορηγούς, δεν έχεις αυλή, δεν έχεις δαμασμένους φίλους να σε γλείφουν με σκυλίσια γλώσσα.
Όχι γιατί ακόμη είσαι νέος γι αυτό,
είναι που πρόλαβες να μυρίσεις την μπόχα και την αποφορά των διαπλεκομένων με μέσα μαζικής ηλιθιότητας και εξημέρωσης, είναι που πρόλαβες να σιχαθείς τους <<γίγαντες>> και τους <<νάνους>> της γραφής.

Ω, εσείς καλοί μου αλιείς της λογοτεχνίας με πόσα μεροκάματα αγοράζεστε;
Για να ξεπουλάτε τα έντυπα και να θάβετε όσους δεν<<καβλώνουν>> με τις τεράστιες σκέψεις σας και την θωπεία των στίχων σας που σαν ακατάσχετη παπαρολογία μοιάζουν παρά σαν μια σύνθεση λέξεων και σκέψεων...

Κι εσύ μικρέ μου πρίγκιπα που δεν γνώρισες βασίλεια κοιτάς το ηλιοβασίλεμα πάντα με δίψα και αγάπη.

Αγάπη είσαι και έψαχνες μέσα στις τσουκνίδες και στις θημωνιές.
Και παρά την πίκρα από την ήττα σου στο ψάξιμο ποτέ δεν μίσησες.
Δεν αντιπάθησες βαθιά.
Αυτό ήταν πάντα το μεγαλείο σου.
Όχι η αντοχή αλλά η ποιότητα σου σαν αντίποδας στην ανυπαρξία της αγάπης.

Εραστής είσαι της γυναίκας της αιώνιας και της ζωής.

Τρελός είσαι αλλά ποτέ τυχοδιώκτης..

Αυτά είναι κάποια από αυτά που με κάνουν να ξεχνώ τους μεταλλαγμένους ή πουλημένους σκώληκες...

Θα πεις στα επόμενα χρόνια πολλά.
Αρκεί να έχουμε επιβιώσει από αυτόν τον άρρωστο πόλεμο.
Πάντα οι μεν και οι δε ή οι δεν...

Αγαπώ σας.
 
 

Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2014

Πως να χωρέσουν';



αισθάνεσαι, αγαπάς,
οργιζεσαι, μισεις,
απογοητευεσαι ή επιβραβευεσαι,
πράξεις λέξεις συναισθήματα,
μαζί όλα ένας αχταρμάς
και το είναι απροσδιόριστο,
χορεύει στη διελκυστίνδα καλού -κακού
καρδιας - λογικής
αγάπης - μισους
τώρα είναι ο χρόνος όλος
και πως να χωρέσουν μέσα όλα αυτά


Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2014

Κατω τα ΞΕΡΑ ΣΑΣ από την Πόπη

Γνώρισα την Πόπη Χριστοδουλίδου
το 1985 στην Αυριανή
Παιδιά τότε με τη τρέλα ότι υπηρετουμε ένα λειτούργημα
τη δημοσιογραφία.
Ήταν η εποχή που δημοσιογράφος ήταν ο εφημεριδάς, τότε δε χρειαζόταν να παρφουμαριστείς πριν πεις τη είδηση.
Μου έκανε εντύπωση με την απλότητα και την εργατικότητά της, με το χαμόγελό της μα πάνω από όλα με τον αλτρουισμό της.
Να λίγο πιο πέρα σα να βλέπω τον γκουρου του οικονομικού ρεπορταζ παρα το νεαρό της ηλικίας του τον Δημήτρη Τσιπούρα.
Πολύ είχα χαρεί που έβλεπα ανθρώπους σα κι αυτούς
Άνθρωποι που αγαπούσαν ένα πραγμα την αλήθεια.
Γνωρισα κι άλλους
Καποιοι γινανε μεγαλοπαράγοντες σε κανάλια που στο τέλος αφήσαν τους ανθρώπους τους απλήρωτους κι αυτοί αρχίσαν τις κόντρες...
Η Πόπη είναι από αυτους τους δημοσιογράφους που συνέχισαν να υπηρετουν τη δημοσιογραφία ως λειτοργημα και καμιά διωξη δε μπορεί να την αγγίξει.
ΔΕ ΘΑ ΒΤΡΕΙΤΕ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΠΟΠΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΑΣ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙΤΕ ΟΛΟΥΣ
ΠΟΠΗ ΕΙΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ

Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

Πάντα υπάρχει μια γαμημένη τρύπα.


Στο Μπραχάμι, έξω από τα σπίτια ήταν χωματόδρομοι, όταν έβρεχε, το χώμα έμπαινε στις αυλές.
Η τουαλέτα ήταν έξω από το σπίτι, μια κουρτίνα έκρυβε την τρύπα , όλη η τουαλέτα ήταν μια γαμημένη τρύπα.

Η Αντιγόνη έπαιζε με δανεικές κούκλες στην αυλή, μέχρι την ώρα που ο κυρ-Παντελής θα εμφανιζόταν με το τρίκυκλο.
Έμπαινε στην καλαθούνα και αφηνόταν στο φύσημα του αέρα. Έκαναν μια μεγάλη βόλτα και έπειτα ο ΚΥρ-Παντελής έπιανε να της λέει ιστορίες.
Μεγάλες ιστορίες, ικανές να την κάνουν να ξεχνά την τρύπα της τουαλέτας.

Πολλές φορές σκεφτόταν πως θα την ρουφούσε μέσα της εκείνη η γαμημένη τρύπα.
Στεκόταν από πάνω της και της έβγαζε την γλώσσα προσπαθώντας να νικήσει τον φόβο της. Εκεί, γύρω στα πέντε , κατάλαβε πως ο φόβος είναι μια ρουφήχτρα..

Η μητέρα έλειπε όλη μέρα, έπρεπε να δουλέψει για να μπορέσουν μια μέρα να φύγουν από εκείνη την φρικτή τρύπα της τουαλέτας.
Η Αντιγόνη, μεγάλωνε μόνη της.
Είχε φίλους και φίλες αλλά πιο καλά τα πήγαινε με τις κούκλες της και τα αγόρια. Έπαιζε θέατρο στα αγόρια με τις κούκλες και αυτά αντί να βαριούνται άφηναν την αυτοσχέδια μπάλα και την άκουγαν ώρες ατέλειωτες.
Επινοούσε ιστορίες για να κρατά το ενδιαφέρον τους, ελλείψει αγοριών έρχονταν και τα κορίτσια στην παρέα και το αυτοσχέδιο κοινό μεγάλωνε.

Η Αντιγόνη είχε μνήμη δυνατή, θυμόταν όταν κοντά στα τρία της χρόνια η μητέρα της μπήκε στο νοσοκομείο. Ήρθαν οι θείες της και την πήραν, ήταν τόση η βιάση και η αγωνία που την ξέχασαν στην κούνια.
Έφτασε το απόγευμα πια, όταν η μητέρα της, συνήλθε και την αναζήτησε.
Οι θείες κοιτάχτηκαν έντρομες.
Έτρεξαν στο σπίτι περιμένοντας να έχει ξεσηκώσει το παιδί την γειτονιά στο πόδι.
Αντί γι αυτό η Αντιγόνη είχε κατέβει από την κούνια, είχε βρει ένα πακέτο χαρτοπετσέτες και τις είχε κάνει στριφτά κομματάκια.
Κομματάκια απλωμένα παντού να παίρνουν τον φόβο και τον πόνο της μοναξιάς. Στριμμένα κομπιασμένα χαρτάκια. Απλωμένα στο δωμάτιο.
Στο θέαμα αυτό η μια από τις θείες ξέσπασε σε κλάματα.


Η Αντιγόνη σαν ερχόταν η νύχτα κοίταζε έξω από το παράθυρο τα άστρα.
Μπορούσε να απλωθεί στον ουρανό.
Κι αυτό την γέμιζε.

Μόνο μια μέρα ξεχάστηκε, κοίταξε την τρύπα στην τουαλέτα και είδε ένα τέρας κατάμαυρο να βγαίνει από αυτήν και να προσπαθεί να την πάρει μαζί του.
Μόνο τότε βγήκε τρέχοντας στην αυλή και άρχισε να κλαίει δυνατά. Τα παιδιά είχαν μαζευτεί στα σπίτια τους. Αυτή, πολλές φορές έβαζε ένα σημάδι στο μυαλό της, άνοιγε την πόρτα της αυλής και έβγαινε έξω, περπατούσε γύρω από τα τετράγωνα και γέμιζε σκόνη από το χώμα. Και λυπόταν τα παιδιά που ήταν κλεισμένα μέσα..
Και χαιρόταν που πάντα έβρισκε τον δρόμο..

Εκείνο το γκρίζο απόγευμα που έκλαιγε στην αυλή φοβισμένη και μόνη την άκουσε ο κυρ-Παντελής. Ήρθε και την αγκάλιασε, την πήρε στο σπίτι του και έβαλε στο πικ-απ έναν δίσκο.
Τέτοια μάτια Αντιγονούλα μου δεν κάνει να κλαίνε, κι άκου με εμένα, τέρατα δεν υπάρχουν, τα φτιάχνουμε εμείς όταν νιώθουμε μόνοι πότε πότε. Κι όταν πονάμε.
Το παιδί περίπου κατάλαβε.
Τον είδε να βάζει κρασί στο ποτήρι του και άρχισε να τρώει λίγη σοκολάτα που της έδωσε.
Μπήκε στο τραγούδι και το φχαριστήθηκε.
Πολύ το φχαριστήθηκε. Ήταν πέντε χρονών.
Τώρα πια μεγάλη και μητέρα θυμάται ακόμη εκείνο το τραγούδι και το τρίκυκλο.
Μα θυμάται και την γαμημένη την τρύπα. Πάντα υπάρχει μια γαμημένη τρύπα..


Απο το προφιλ στο ΦΒ της Πόπης Συνοδινού
https://www.facebook.com/PopiSynodinou/posts/10202331814570598?notif_t=close_friend_activity